نمی‌گویم همیشه، اما گاهی این گونه است که ما در استفاده از «فرهنگ غربی» به سیاهپوستانی شبیه می‌شویم که از کرم برنزه‌کننده استفاده می‌کنند. سیاهپوستانی که دلخوشند رفتارشان شبیه سفیدپوست‌ها شده است. فرهنگ غربی را هم به عام‌ترین معنایش منظور کرده‌ام. خریدهای روزانه‌مان،‌ اطلاعاتمان از رویدادهای روزگار و خیلی چیزهای دیگر که همه‌شان نشانگر این است که مثلا ما هم با غربی‌ها همگام هستیم. کرم برنزه‌کننده مال سفیدپوستان است. اگر سیاهان روزی یک کیلو از ...

به لطف داستان دایی‌جان ناپلئون و سریالش، اغلب ما با فرهنگ «کار کار انگلیسی‌هاست» و آدم‌هایی که این‌گونه فکر می‌کنند آشناییم. من اما به نتیجه جدیدی رسیده‌ام. انگار در سال‌های اخیر، فرهنگ «پُست دایی‌جان ناپلئونیسم» جای خود را به قبلی داده است که البته وقتی توضیحش دادم در می‌یابید که بسیار خطرناک است. علی دایی روزی اعلام می‌کند که سرمربی تیم ملی با لابی انتخاب می‌شود و هفته بعد که خودش مربی می‌شود، هیچ خبری ...

توزیع بلیت بخت‌آزمایی، بهره به سپرده‌های بانکی، مجوز به همه نوع موسیقی، کمک به روند ستاره‌سازی در سینما و ورزش و پر شدن کشور از انواع و اقسام مارک‌ها؛‌ همه اینها خط قرمزهایی است که جوانان پنجاه و هفتی به خاطرش انقلاب کردند یا لااقل نقدهای جدی به آن داشتند. امروز،‌ همه اینها اتفاق افتاده‌اند. تنها تفاوت در این است که حکومت،‌ خود را به نوعی در مسیر محقق شدن آنها قرار داده است تا ...

هر کاری می‌کنم نمی‌توانم از کنار شباهت «عوض‌علی کردان» و «مسعود شصت‌چی» به راحتی بگذرم. گیرم که شصت‌چی مردی شریف بود و کردان بی‌صداقت اما لحظه‌ای که کردان تلاش می‌کرد در مقابل نمایندگان از خود و حیثیتش دفاع کند، تنها قیافه یک نفر جلوی چشمانم بود؛ مسعود شصت‌چی و دفاعیه‌اش در قسمت پایانی سریال مرد هزار چهره. چیزی که باید به آن توجه کنیم این است که «کردان اشتباه شده بود». او هم چند بار ...

آدم‌ها همیشه از دور بهترند. همیشه. حتی اگه خلافش ثابت شه.

خیلی زیاد پیش آمده که بخواهم در وبلاگم چیزی بنویسم و نوشتنم نیامده و رفته ام. این بار هم همین جوری بود اما لینکی به دستم رسید که نگذاشت دست خالی بروم. می‌گذارمش اینجا. یک سوتی رادیویی بسیار خنده‌دار و جالب است. گوش کنید و حالش را ببرید. با تشکر از فرند فید و دوستان.

سوار «خطی» می‌شوم. میدان سرو. یک پیکان آبی آسمانی با راننده‌ای 40 ساله جلوی پایم می‌ایستد. سوار می‌شوم. پسر نوجوانی، جلو، کنار راننده نشسته است. تاثیر دیالوگی طولانی بر صورت هر دو مشخص است. چیزی به هم نمی‌گویند اما معلوم است مشغول صحبت بوده‌اند. مرد 30 ساله‌ای هم به جمع ما اضافه می‌شود. راننده، دیگر نمی‌تواند جلوی خودش را بگیرد:«آخه پسر. نگفتی این مال یه ماهت بود؟» پسر چیزی نمی‌گوید. معلوم است که غیر از ...